Токму поради тоа, Мароко започна со тестирање на нов вид порозен и пропустлив асфалт во градови како Маракеш и Агадир.
За разлика од традиционалниот асфалт, кој дождовницата ја насочува кон канализацијата, пропустливиот материјал ѝ овозможува на водата да продре во подлогата. Таму таа се задржува и постепено испарува.
Испарувањето ја троши топлината од околината, со што се намалува температурата на патот и неговата непосредна околина. Затоа ваквиот систем се опишува како своевиден „природен клима-уред“ за градските улици.
Придобивките не се поврзани само со високите температури. Пропустливиот асфалт може да помогне и при обилни врнежи, бидејќи овозможува водата побрзо да се повлече од површината и го намалува ризикот од урбани поплави. Дополнително, може да придонесе за надополнување на подземните води и да го намали задржувањето на вода на коловозите, а со тоа и ризикот од аквапланинг.
Класичниот асфалт апсорбира меѓу 80 и 95 проценти од сончевото зрачење, поради што неговата температура значително се зголемува во текот на летото. Екстремната топлина може да влијае и врз гумите, притисокот во нив и адхезијата на возилата.
Пропустливиот асфалт има потенцијал да ја одржува температурата на површината постабилна, што би можело да придонесе за поголема безбедност и при високите летни температури и при дождливи услови.
Доколку тестирањата покажат добри резултати, ваквите решенија би можеле да станат дел од идните стратегии за градовите кои се соочуваат со сè почести топлотни бранови и поројни дождови.