Сцената е позната на пазарите. На тезгата пишува „локален“, купувачот верува дека купува локален производ, но зад стоката честопати лежи сосема поинаква приказна.
Земјоделците предупредуваат дека дел од увезените производи се препакуваат, се мешаат со локални или едноставно се продаваат како да се произведени тука. Така, велат тие, сите губат: локалниот производител, потрошувачот и пазарот.
Економистите објаснуваат дека увозот сам по себе не е проблем. Секоја земја увезува. Проблемот започнува кога увезената стока влегува без доволна инспекција, кога не се почитуваат правилата за потекло, кога контролите се слаби и кога домашните производители се оставени сами да се борат со поевтината конкуренција која не секогаш ги исполнува истите стандарди.
„Доколку производот е увезен, тоа треба јасно да се наведе. Потрошувачот има право да знае што купува, а домашниот производител има право на фер конкуренција“, велат пазарните експерти.
Според земјоделците, најголемата болка е што локалното производство се остава зад себе токму кога треба да се продаде. Тие инвестираат во семе, садници, ѓубрива, масло, вода, работна сила, пакување и транспорт. Цените на суровините не паѓаат, а откупните цени честопати паѓаат преку ноќ. И тогаш се поставува прашањето што секој земјоделец си го поставува: зошто повторно да сее?
Експертите предупредуваат дека ако овој притисок продолжи, некои производители ќе се откажат. Една година ќе садат помалку. Следната година можеби воопшто нема да има. А кога домашното производство ќе исчезне, тогаш потрошувачот ќе остане зависен од увоз. Тогаш цената ќе ја диктира некој друг.
Заморот веќе се чувствува во селата. Постарите земјоделци велат дека младите луѓе не сакаат да влезат во работа каде што се мачат цела година и на крајот не знаат дали ќе добијат плата за себе. Полињата нè чекаат, но пазарот може да биде немилосрден.
Извор:vocentar.com