„Имавме екипа што веќе беше влезена во ритам, ги знаеше навиките на гостите, темпото… Сега почнуваме од почеток“, вели еден угостител.
Вели и дека не е проблем само бројката, туку и искуството.
Недостигот на кадар не е нова приказна, ама годинава доби поостар тон. Туристите пристигнуваат, масите се полнат, а во кујните и во салите – празни места. Некои ресторани веќе скратија работно време, други импровизираат со смените, а трети… трети едноставно не можат да го издржат темпото како порано.
Во таков амбиент, вниманието се сврте кон домашната работна сила. Пензионерите, кои до вчера беа редовни гости на терасите, сега сè почесто стојат зад шанкот или носат послужавници. Не од желба, велат познавачи на состојбите, туку од потреба – и на угостителите, и на самите нив.
„Пензионерите се покажуваат како дисциплинирани и одговорни. Не бараат многу, а даваат стабилност“, оценуваат експерти од секторот.
Сепак, додаваат дека ова не може да биде долгорочно решение.
„Ова е привремено гасење пожар… ништо повеќе“.
Паралелно, се отвора простор и за студентите. Дел од нив ја гледаат оваа сезона како шанса за дополнителен приход, но и тука има ограничувања – испитни рокови, краткорочен ангажман, недостиг од искуство.
„Денес доаѓаат, утре заминуваат. Не можеш да градиш тим така лесно“, вели друг угостител.
Од друга страна, аналитичари предупредуваат дека проблемот е подлабок и не се решава со ад хок мерки.
Ниските плати, долгите смени и сезонскиот карактер на работата одамна ги оттурнуваат младите од угостителството. И додека дел од нив заминуваат во странство, домашниот пазар останува… како да се врти во круг.
Во меѓувреме, туристичката сезона почнува да тече. Гостите ретко ги гледаат овие заднински предизвици, но ги чувствуваат – преку подолгото чекање, преку ситни пропусти, преку она „нешто“ што недостасува.
А угостителите, меѓу две нарачки и една кратка пауза што никогаш не стигнува до крај… се обидуваат да ја одржат сликата.
И да ја издржат сезоната. Барем оваа. Што ќе биде понатаму – останува отворено прашање.
Извор:denar.mk