Проектот, познат како „Project Sunrise“, е замислен како нова граница во комерцијалната авијација, со цел патувањата меѓу Австралија и големите светски центри да се скратат за неколку часа без попатно слетување.
Qantas планира овие ултрадолги линии да ги опслужува со специјално конфигурирани авиони Airbus A350-1000ULR, кои се приспособени токму за вакви екстремно долги релации. Според официјалните информации на компанијата, првиот авион треба да биде испорачан кон крајот на 2026 година, а ќе биде користен за летови меѓу Сиднеј, Лондон и Њујорк.
Она што го прави проектот необичен не е само должината на летот, туку и обидот да се редизајнира искуството на патниците за да издржат речиси цел ден во воздух. Qantas најавува посебна зона за движење и освежување, дополнителен простор за благосостојба на патниците и распоред во кабината насочен кон намалување на заморот и последиците од џет-легот. Авионот ќе има значително помал капацитет од вообичаеното, со 238 седишта, токму за да може да го издржи ваквиот долг лет и истовремено да понуди повеќе комфор.
Со овие линии, Qantas сака да ја оттурне границата што во моментов ја држи Singapore Airlines со непрекинатите летови меѓу Сингапур и Њујорк, кои важат за најдолги активни комерцијални летови денес. Ако проектот се реализира според планот, Австралија првпат директно ќе се поврзе со Лондон и Њујорк од источниот брег без застанување, а тоа не е само технолошки потег, туку и силна бизнис-порака за иднината на далечинското патување.
Зад романтиката на „два изгрејсонца во еден лет“ стои и многу попрагматична цел: патувањето да стане побрзо, поедноставно и попривлечно за патниците што не сакаат долги престои на аеродроми. Но, ваквите летови отвораат и прашања за цената, физичкиот напор и одржливоста на моделот, бидејќи ултрадолгите линии не се само технички подвиг, туку и тест за тоа колку далеку патниците навистина сакаат да летаат без пауза.