Ова веќе не звучи како приказна од старите времиња, туку како апсурд што се повторува од планина до планина. Пари има. Работа има. Луѓе нема.
По пасиштата, стадата сè уште се движат, но овчарите ги има сè помалку. Сопствениците нудат плати што до вчера беа незамисливи за ваква работа. Илјада евра, плус храна, сместување, па и бонус ако сезоната помине без загуби. Се јавуваат луѓе. Прашуваат. Слушаат што значи „да си овчар“. И тука завршува.
„Не е проблемот во платата, туку во животот што оди со неа“, велат познавачи на состојбата.
А животот не е едноставен. Станување пред зори. Денови поминати на отворено, под сонце или дожд. Ноќи кога секој звук значи нешто. Волк, куче, ветер… Не знаеш додека не излезеш да провериш. Нема викенд. Нема пауза. Стадото не чека.
Постарите ќе ти кажат дека ова не било работа, туку нормален тек на животот. Се раѓаш, растеш и учиш да чуваш овци. Денес, истото тоа изгледа како нешто од кое се бега.
Младите не сакаат изолација. Не сакаат да бидат отсечени од градот, од луѓето, од интернетот. Не сакаат тишина што трае со часови. Некои велат дека не е до физичката работа. Туку до чувството дека си сам, далеку од сè.
И тука се крши приказната.
Аналитичарите предупредуваат дека ова не е само прашање на сточарството. Ова е сигнал дека целиот начин на живот во руралните средини се празни. Пари можеби можеш да зголемиш. Но тешко се враќа навиката за таков живот.
Во меѓувреме, сопствениците на стада се снаоѓаат. Некои сами излегуваат на планина, иако веќе немаат години за тоа. Други ги намалуваат стадата, продаваат дел од овците, само за да можат да ги контролираат. Трети веќе се откажуваат.
Има идеи да се носат работници од странство. Но ни таму нема гаранција. Малкумина се подготвени да поминат месеци во услови што повеќе личат на изолација отколку на работа.
Сликата е едноставна, ама тешка. Од едната страна има пари што растат. Од другата страна има живот што луѓето повеќе не го сакаат.