Минималната плата од 26.046 денари е далеку под износот на синдикалната кошничка. Ако семејството плаќа и кирија, потребните средства се зголемуваат на 84.050 денари.
Храна, сметки, облека, училишен прибор, лекови и превоз се само дел од трошоците. Децата растат, имаат нови потреби, а непланираните расходи не можат секогаш да се одложат.
Алиментацијата често останува проблем
Иако другиот родител има законска обврска да учествува во издржувањето на децата, во пракса алиментацијата може да доцни, да биде премала или воопшто да не се исплаќа.
Дури и кога пристигнува редовно, неколку илјади денари тешко можат да ги покријат сите потреби на децата. Главниот товар останува кај родителот со кој тие живеат.
Тој истовремено мора да работи, да се грижи за децата, да ги носи на училиште, да ги зема, да готви и да ги покрива сите домашни обврски.
И јавниот превоз е дополнителен проблем
За самохран родител без автомобил, нередовниот јавен превоз значи дополнителен трошок. Ако автобусот доцни или не дојде, единствена алтернатива често е такси.
Неколку непланирани возења месечно можат сериозно да го намалат буџетот за храна или други потреби.
Самохраните родители најчесто немаат втора плата на која можат да се потпрат. Секој ненадеен трошок значи откажување од нешто друго.
Затоа, зад бројката од 68.675 денари не стои само статистика, туку секојдневна борба за покривање на основните потреби.
Тие не бараат привилегии – туку плата која може да ги следи трошоците за живот, навремена алиментација и јавен превоз на кој можат да се потпрат.