Без разлика дали поминале 5, 10 или 30 години откако последен пат седеле во училишна клупа, некои ситуации од училишните денови едноставно не се забораваат.
На пример, моментот кога наставникот ќе каже:
„Извадете ги тетратките, денес ќе испрашуваме.“
И одеднаш сите почнуваат да гледаат во тетратката како никогаш претходно да не ја отвориле.
Тука е и легендарното:
„Кој ќе одговара прв?“
Во училницата настанува тишина. Сите одеднаш стануваат многу заинтересирани за тоа што се случува надвор од прозорецот.
А тука се и оние пет минути пред големиот одмор, кога часовникот како намерно да престанува да оди.
Порано, пак, најголемата дилема била кој ќе седи со кого. Клупите се менувале, другарствата се склопувале, а понекогаш наставникот намерно ги разделувал најдобрите другари затоа што „премногу зборуваат“.
И, секако, тука се школските ужинки – кифла, сендвич, сокче или она што мајка ви го спакувала дома, а вие сте се обидувале да го замените со нешто од другарот.
Денес децата имаат паметни табли, дигитални материјали и телефони, но некои работи веројатно никогаш нема да се сменат.
Ќе има некој што ќе заборави домашна задача.
Ќе има некој што ќе доцни на час.
Ќе има некој што ќе праша „Кој час сме?“.
И секоја генерација повторно ќе има свој прв училишен ден, свои другарства, свои шеги и свои спомени.
Затоа, среќен 1 Септември на сите ученици – и малку среќа за наставниците!